Ulpç- namı diğer ulaş demiş ki; Annem babam ben küçükken izlerdi Behzat Ç’yi.
Seslere bakardım, küfürlere gülerdim, behzatın etrafı hırpalamasına, saldırmasına kahkaha atardım. Asıl olay hiç o değilmiş.
3. Bitirişim, hiç içmem, küfretmem diyen bir çocukken şimdi hayatıma kızınca kendime ettiğim sayısız küfür, sayısız alkol şişeleri, sayısız uğraşlar var. Çocukluğumun saflığı ile benim aramda hiç bir bağlantı kalmadı anlayacağınız.
Son bölümü izlemeden önce yorumları okudum, ben de kendimce bir imza atmak istedim buraya.
Teşekkürler behzat ç, acılarıma ve alkollü gecelerime eşlik ettiğin için.
Yenileri de güzeldir ama has ve öz olanı budur.
Bir gün Ankara’yı görmek dileğiyle…
18.03.26
Utar demiş ki;
Kardeş -kardes dediğime bakma senden küçüğüm yüksek ihtimal- ben yeni sayılırım ama yurttayim evim yok gel gezdiyerim Ankara"yı valla diom.
Esra demiş ki; Diziyi aslında 28 Ocak sabahı bitirdim ama burada bir yorumum kalsın diye geri geldim. Benim için çok önemli ve anlamlı bir diziydi. Babamı 2021 yılının son haftasında kaybettik. Baba-kız ilişkimiz yok denecek kadar azdı. O da Behzat gibi çok küfür eden ve kaba olan bir insandı. Seviyorduysa bile sevgisini dile getirmezdi ve çoğu zaman bize karşı kötü davranırdı. Ama sanki içten içe iyi bir insan olduğunu biliyor gibiydim. O da iş yerindeyken kedi besliyordu. Teknisyenlik yaptığı için evde ben büyürken hep elektronik kartlar, kapasitörler, kablolar vs olurdu ve ilgimi çekerdi. Televizyonlar için antenleri kalibre ederken kullandığı bir cihazı vardı ve onlarla uyduları takip ederdi çatılardan. Büyüdüm, şimdi elektrik elektronik mühendisliği okuyorum ve ilerde uydu teknolojileri alanında çalışmak istiyorum. O kadar aramızda hiç iletişim yoktu ki bunlar tamamen tesadüfen oldu. İşten eve gelir, yemek yer, uyurdu direkt. Hep düşünüyordum ki bir gün babamla aram düzelecek ve mutlu olacağız. Kalp krizinden hayatını kaybedince artık böyle bir şansım kalmadı. Kimseyi garantiye almamak gerekiyormuş. O ölünce işini yaptığı İstanbul"daki Bakırköy sokaklarını gezdim, onu andım. Keşke daha çok soru sorsaydım diyorum. Neyi seviyor, neyi sevmez, hayalleri neydi, ne olmak istiyordu, mutlu muydu, kendini bu evde yalnız hissediyor muydu diye. Tabii ki iş işten geçmişti çoktan. Hayatında bir kere bile tatile gidemedi. Sabahtan akşama kadar sürekli dışarda çalışıyor olurdu. Mahcup hissettiğim için YKS"de mezuna kaldığım dönem utanarak ona teşekkür ettiğimi hatırlıyorum. Ne cevap verdiğini hatırlayamıyorum artık. Türkiye"deyken ailene "seni seviyorum" demek ne kadar da zor oluyor. Onun öldüğünü öğrendikten sonra çok bir tepki veremedim. Şoka girmiş gibiydim. Sanki hayatımda hiçbir şey değişmemiş gibiydi çünkü zaten üniversiteyi de başka şehirde okuduğum için artık hiç görüşmüyorduk. Ne ben onu arardım ne de o beni arardı. Aylar sonra yavaş yavaş aslında içimde kocaman bir boşluk olduğunu fark ettim. Üzerinden 4 yıl geçmesine rağmen o boşluğu kapatamadım. Nasıl kapatacağımı da bilmiyorum. O yüzden Behzat"ın Berna ve Şule ile ilgili olan sahneleri bana çok derinden dokunuyordu. Şu an biraz daha alıştım gibi. Hatta ev daha huzurlu çünkü artık evde bize bağıran, küfür eden ve kötü davranan birisi yok. Siz de bizim gibi geç kalmayın, belki çözülmesi için umut vardır ama bir adım atılması gerekiyordur diye buraya içimi dökmek istedim. Türkiye"deki babaların %99"u böyle maalesef. Sağlıcakla kalın.
bitti la
Ulpç- namı diğer ulaş demiş ki;
Annem babam ben küçükken izlerdi Behzat Ç’yi. Seslere bakardım, küfürlere gülerdim, behzatın etrafı hırpalamasına, saldırmasına kahkaha atardım. Asıl olay hiç o değilmiş. 3. Bitirişim, hiç içmem, küfretmem diyen bir çocukken şimdi hayatıma kızınca kendime ettiğim sayısız küfür, sayısız alkol şişeleri, sayısız uğraşlar var. Çocukluğumun saflığı ile benim aramda hiç bir bağlantı kalmadı anlayacağınız. Son bölümü izlemeden önce yorumları okudum, ben de kendimce bir imza atmak istedim buraya. Teşekkürler behzat ç, acılarıma ve alkollü gecelerime eşlik ettiğin için. Yenileri de güzeldir ama has ve öz olanı budur. Bir gün Ankara’yı görmek dileğiyle… 18.03.26
Kardeş -kardes dediğime bakma senden küçüğüm yüksek ihtimal- ben yeni sayılırım ama yurttayim evim yok gel gezdiyerim Ankara"yı valla diom.
John Abruzzi demiş ki;
Gerçekten çok iyidi ama son bölümlere Bi Ercüment yakışırdı ve hatta o masada olması lazımdı
Efe k demiş ki;
Valahi çok güzel dizi bitirdim son bölümü baya iyi yapmış lar ne ara biti anlaya madim gerçekten
Orçun demiş ki;
Başka bir evrende en güzel halinld
Barbaros Ç. demiş ki;
biz bir aileyiz, tekrar geleceğiz.
Hasanç demiş ki;
Niye bitin la.Niye Niyee
Eda demiş ki;
01/31/2026 unuttunca tekrar izlerim artık
Esra demiş ki;
Diziyi aslında 28 Ocak sabahı bitirdim ama burada bir yorumum kalsın diye geri geldim. Benim için çok önemli ve anlamlı bir diziydi. Babamı 2021 yılının son haftasında kaybettik. Baba-kız ilişkimiz yok denecek kadar azdı. O da Behzat gibi çok küfür eden ve kaba olan bir insandı. Seviyorduysa bile sevgisini dile getirmezdi ve çoğu zaman bize karşı kötü davranırdı. Ama sanki içten içe iyi bir insan olduğunu biliyor gibiydim. O da iş yerindeyken kedi besliyordu. Teknisyenlik yaptığı için evde ben büyürken hep elektronik kartlar, kapasitörler, kablolar vs olurdu ve ilgimi çekerdi. Televizyonlar için antenleri kalibre ederken kullandığı bir cihazı vardı ve onlarla uyduları takip ederdi çatılardan. Büyüdüm, şimdi elektrik elektronik mühendisliği okuyorum ve ilerde uydu teknolojileri alanında çalışmak istiyorum. O kadar aramızda hiç iletişim yoktu ki bunlar tamamen tesadüfen oldu. İşten eve gelir, yemek yer, uyurdu direkt. Hep düşünüyordum ki bir gün babamla aram düzelecek ve mutlu olacağız. Kalp krizinden hayatını kaybedince artık böyle bir şansım kalmadı. Kimseyi garantiye almamak gerekiyormuş. O ölünce işini yaptığı İstanbul"daki Bakırköy sokaklarını gezdim, onu andım. Keşke daha çok soru sorsaydım diyorum. Neyi seviyor, neyi sevmez, hayalleri neydi, ne olmak istiyordu, mutlu muydu, kendini bu evde yalnız hissediyor muydu diye. Tabii ki iş işten geçmişti çoktan. Hayatında bir kere bile tatile gidemedi. Sabahtan akşama kadar sürekli dışarda çalışıyor olurdu. Mahcup hissettiğim için YKS"de mezuna kaldığım dönem utanarak ona teşekkür ettiğimi hatırlıyorum. Ne cevap verdiğini hatırlayamıyorum artık. Türkiye"deyken ailene "seni seviyorum" demek ne kadar da zor oluyor. Onun öldüğünü öğrendikten sonra çok bir tepki veremedim. Şoka girmiş gibiydim. Sanki hayatımda hiçbir şey değişmemiş gibiydi çünkü zaten üniversiteyi de başka şehirde okuduğum için artık hiç görüşmüyorduk. Ne ben onu arardım ne de o beni arardı. Aylar sonra yavaş yavaş aslında içimde kocaman bir boşluk olduğunu fark ettim. Üzerinden 4 yıl geçmesine rağmen o boşluğu kapatamadım. Nasıl kapatacağımı da bilmiyorum. O yüzden Behzat"ın Berna ve Şule ile ilgili olan sahneleri bana çok derinden dokunuyordu. Şu an biraz daha alıştım gibi. Hatta ev daha huzurlu çünkü artık evde bize bağıran, küfür eden ve kötü davranan birisi yok. Siz de bizim gibi geç kalmayın, belki çözülmesi için umut vardır ama bir adım atılması gerekiyordur diye buraya içimi dökmek istedim. Türkiye"deki babaların %99"u böyle maalesef. Sağlıcakla kalın.
Harunsinanoglu demiş ki;
Filmin sonuna geldim daha iyi bir son bekledim ama bu son behzata yakışırdı Ercüment her zaman çözer
Spoiler içeren bu yorumu okumak istiyorsanız buraya tıklayın.
Daha Fazla Yorum